آشنائی با Snowy White
از سلسله مقالات معرفي چهره هاي موسيقي غرب

Guy, Otis Rush و Albert King بودند که او را بسرعت متوجه موسیقی ساختند. البته این موسیقی‌ای بود که او دوست داشت با شیوه نوازندگیش ترکیب شود. بزرگترین افتخار وی تسلط در گیتار زدن و همچنین نمایش دادن یک سولوی تمیز، بدون لغزش انگشتان بروی سیمهاست که این در همه نمایشهایش نمود دارد و براحتی قابل درک است.

در اوایل دهه ۷۰ با اندک پولی که در جیب داشت راهی لندن شد و بتدریج در میان آهنگسازان محلی صاحب شهرت گردید. شهرتی که بدرستی او را با دیگران متمایز می‌ساخت و وایت را تبدیل به یک نوازنده محترم و خوش‌ذوق کرد؛ کسیکه براحتی به خواسته‌های خود دست می‌یافت. در سال ۱۹۷۴ او به سواحل شرقی امریکا سفر کرد و سپس به New Orleans رفت و از اینکه دائما در سفر تجربیاتش بالا می‌رفت، لذت می‌برد.

در خلال همین سفرها بود که او با گیتاریست بزرگ انگلیسی سبک بلوز Peter Green پیتر گرین آشنا شد. آنها اوقات زیادی را در کنار هم می‌گذراندند. در اواسط دهه ۷۰ اسنوئی در جلسات مختلفی به نوازندگی می‌پرداخت. مهارتهایش را در محیط استودیو گسترش داد و شروع به نوشتن عقاید شخصیش همانطوریکه خودش می‌خواست نمود.

در پائیز سال ۱۹۷۶ او برای شرکت در تور گروه معروف Pink Floyd پینک فلوید به ‌دور اروپا و امریکا دعوت شد که با آغوشی باز آنرا قبول کرد. برای او این بهترین فرصتی بود که به تجربیات و شهرت خود بیفزاید، پس قبول کرد. اسنوئی وایت بعنوان گیتاریست کمکی در کنار بزرگانی چون: Roger Waters راجر واترز و David Gilmour دیوید گیلمور تمام وقت خود را در سال ۱۹۷۷برای این تورها گذاشت.
در سال ۱۹۷۸ Richard Wright ریچارد (ریک) رایت نوازنده معروف کیبورد گروه پینک فلوید از او خواست تا برای او در آلبوم سولویش گیتار بزند. آلبوم سولوی رایت در جنوب فرانسه ضبط شد.
در سال ۱۹۷۹ پیتر گرین تصمیم به ساخت آلبومی گرفت و از اسنوئی برای همکاری در آن دعوت بعمل آورد. گرین نام این آلبوم را In the Skies در آسمانها نهاد.

گروه پینک فلوید بار دگر از او درخواست همکاری برای رفتن به امریکا و تمرین بروی آلبوم شاهکار و بزرگشان The Wall کردند. درست در همان موقع بود که گروه Thin Lizzy ثین لیزی به او پیشنهاد عضو شدن بطور دائم در گروهشان را داد. بنابراین بعد از اتمام کار با پینک فلوید او به انگلستان برگشت و با جدیت هرچه تمامتر در استودیو به ضبط اولین آلبوم ثین لیزی بنام Chinatown پرداخت. این آلبوم شامل چندین آهنگ برجسته بود که به‌ کمک اسنوئی نوشته و ساخته شده بود. دو سال و نیم از زندگی او با گذاشتن تورهای جهانی و ضبط آهنگها با گروه سپری شد که نتیجه آن ساخت دومین آلبوم گروه به همراه اسنوئی وایت با نام Renegade خائن بود. یکبار دیگر اسنوئی در ساخت و نوشتن چندین آهنگ در این آلبوم دست داشت.
بعد از این دوره طولانی کار او تصمیم گرفت که برای خودش کار کند و برای همین منظور در سال ۱۹۸۲ از گروه ثین لیزی جدا شد.

اسنوئی وایت طی یک سال با Richard Bailey بعنوان درامر، Godfrey Wang نوازنده کیبورد و دوست قدیمی خودش Kuma Harada بعنوان بیسیست و تهیه کننده، موسیقیدانانی که او آنان را بخوبی می‌شناخت و تحسینشان می‌کرد، همکاری نمود. آنها به کمک هم اولین آلبوم سولو و انفرادی اسنوئی را با نام White Flames شعله‌های سفید ضبط کردند. آهنگ Bird of Paradise ساخته اسنوئی از این آلبوم بعنوان بهترین آهنگ شناخته شد و به موفقیتهای جهانی چشم‌گیری دست یافت و شماره سه جدول موسیقی انگلستان در سال ۱۹۸۳ گردید. او از سد بسیاری از کشورهای اروپائی، استرالیائی و آفریقای جنوبی برای رسیدن به موفقیت گذشت. با اینکه Snowy White اسنوئی وایت دیگر به یک هنرمند معروف تبدیل شده بود، نگرانی‌ای از اینکه ضبط بعدی به کجا خواهد کشید، نداشت. در نتیجه به استراحت پرداخت تا تجدید نظری درباره مسیر و موقعیت موسیقیائی جدید خودش داشته باشد.

کنسرت Al Stewart در فیلادلفیا بسال ۱۹۷۴ تنها کنسرتی‌ ست که در آن آهنگ Pigs on the Wing نوشته Roger Waters راجر واترز از گروه بزرگ Pink Floyd اجرا شد. آهنگی که در آن قسمتهای تک‌نوازی اسنوئی که هرگز قبلا منتشر نشده بود کاملا نمایان و روند آهنگ را عوض کرده بود. این کار همانند اجراهای زنده بلوز خودش که قبلا منتشر شده بود درخشش داشت. فی‌ما‌بین این قضیه او به فعالیت با گروهی بلوز بهمراه اعضای آن که شامل بودند از Jeff Allen بعنوان درامر، دوست باوفایش Kuma بعنوان بیسیست و Graham Bell بعنوان خواننده آثار و خودش همانطوریکه می‌خواست فقط و فقط بعنوان گیتاریست، پرداخت. بین سالهای ۱۹۸۶ تا ۱۹۸۹ گروه به اجراهایی در انگلستان و اروپا پرداخت. با فعالیتهای شبانه‌روزی‌ای که اسنوئی از خودش نشان ‌داد و همگی آنها نشان از عاشق بودن او به موسیقی ‌بود، دو آلبوم جدید خود را در استودیو ضبط نمود. اولین آنها با نام Change my Life و دومی با نام Open for Business عرضه شدند. که بازهم در آنها قدرت تمیز گیتار زدن و سولوهای زیبای او را بخوبی می‌توان درک نمود.

در ژوئن سال ۱۹۹۰ Roger Waters راجر واترز استاد بزرگش، کسیکه در آن روزها دیگر از پینک فلوید جدا شده بود، از او خواست تا در اجرای بی‌نظیر و تماشائی The Wall در مقابل ۳۵۰.۰۰۰ نفر از طرفدارانش در برلین آلمان همکاری کند. این کنسرتی بود که بطور زنده در سرتاسر دنیا پخش شد که حاصل آن ویدئویی بود که به یکی از پرفروشترینهای امریکا در همان سال تبدیل شد و همچنین این اجرای زنده به موفقیتی جهانی دست یافت که شامل اجراهایی از هنرمندان دیگر بود که عبارتند از: Michael Kamen مایکل کیمن، گروه Scorpions، Van Morrison، Joni Mitchell و گروه Bryan Adams. با وجود این همه عظمت تماشاچیان شاهد یکی از چندین لحظات خاطره‌انگیز اسنوئی در این کنسرت با اجرای سولوی آهنگ Comfortably Numb نوشته دیوید گیلمور و راجر واترز در بالای دیواری ۲۴ متری بودند.
در سال ۱۹۹۱ باردگر راجر واترز او را فراخواند. این بار برای گیتار زدن در کنسرتی به نام Guitar Legends در شهر سویل که آنهم بعنوان یک برنامه تلویزیونی زنده ویژه در سرتاسر دنیا به نمایش گذاشته شد.

بعد از این کنسرت اسنوئی تصمیم به بازگشت به مسیر اصلی خود یعنی تنظیم آهنگهای شخصی خودش گرفت که نتیجه آن آلبومی بنام Highway to the Sun شد. این آلبوم در تابستان سال ۱۹۹۳ ضبط شد که شامل ۱۰ آهنگ ارجینال به اضافه آهنگی بر اساس نوشته Peter Green پیتر گرین با نام I Loved Another Woman که زمان طولانی‌ای آهنگ مورد علاقه اسنوئی محسوب می‌شد، بود. در این آلبوم مهمانانی همچون Chris Rea، Gary Moore و David Gilmour حضور داشتند که باعث بالا رفتن کیفیت نوازندگی آهنگها می‌شد. Juan van Emmerloot بعنوان درامر، Walter Latupeirissa ریتم گیتار و Kuma Harada بعنوان بیسیست در این کار دخیل بودند. در اولین ویدئویی که از این آلبوم ضبط شد Chris Rea در آن حضور داشت و هنرنمائی کرد.

آهنگ Bird of Paradise دوباره به صحنه موسیقی بازگشت وقتیکه خطوط هوائی KLM تصمیم به استفاده از این آهنگ برای آگهی جدید تلویزیونی خود گرفت که نتیجه آن گردآوری آلبومی به همین نام در سال ۱۹۹۴ و بازگشت به جدول موسیقی اروپا بود که با موفقیتهای تجاری‌ای همراه شد.
آلبوم بعدی اسنوئی با نام Gold Top و به همکاری UK Records منتشر شد. این آلبوم شامل دو آهنگ از گروه Thin Lizzy بود که بازنواری و بوسیله Peter Green ویرایش شده بود. یکی از آنها In the Skies نام داشت که خود پیتر گیتار ریتم آنرا می‌نواخت.
پس از انتشار آلبوم Gold Top، اسنوئی چهار آلبوم دیگر با گروهی که با آنها آلبوم White Flames را ضبط کرده بود عرضه نمود. No Faith Required در سال ۱۹۹۶، Little Wing در سال ۱۹۹۸ و در سال ۱۹۹۹ دو آلبوم با نامهای We Are Toxic و Pure Gold - The Solo Years که یکی پس از دیگری به بازار عرضه شدند، ساخته شد.
در همین سال اسنوئی وایت به گروه راجر واترز پیوست تا در تور امریکای In The Flesh او که قرار بود در تابستان سال ۲۰۰۰ برگزار شود، شرکت کند، که چقدر موفقیت آمیز بود. از این کنسرت ویدئویی برگرفته شد که تبدیل به یکی از بهترین‌ها شد. DVD آن چندی بعد به بازار آمد.

آخرین آلبوم گروه White Flames با نام Restless در ماه می سال ۲۰۰۲ منتشر شد. آهنگهائی که در او در این آلبوم ساخته بود عبارتند از: Blues is the Road، Restless، The Time Has Come،Soldier of Fortune، Softly، It's Your Life، New Day...Maybe، You Can't Break My Heart و Too Far Away.
از فوریه تا جولای سال ۲۰۰۲ او در تور Southern Hemisphere و Europe با راجر واترز همکاری نمود.
اخیرا اسنوئی در شهر لندن شروع به ساخت آلبوم انفرادیش بنام The Way It Is کرده است. طبق برنامه‌ ریزیهائی که شده قرار است این آلبوم در سپتامبر سال ۲۰۰۴ منتشر شود.

Source : حمید رضا ملاهادی

Troy Stetina
نگاهي به زندگي حرفه اي تروي استتينا

سالهای اولیه:

تروی در ۱۶ نوامبر سال ۱۹۶۳ در ایندیانا متولد شد. وی جوانترین عضو یک خانواده سرشناس در موتور سواری المپیک بود. تروی در سلسله مسابقات رقابتی موتور سواری آمریکا بزرگ شد و توانست چندین مدال ملی کسب کند. اما مسابقه دادن ضرورتی خانوادگی بیش از یک انتخاب شخصی بود اما موسیقی عشق واقعی تروی محسوب می‌شد. مادر او یک خواننده چیره دست اپرا بود که از علاقه پسرش به موسیقی حمایت کرد و زمانی که تروی در ۱۲ سالگی از علاقه‌اش به گیتار الکتریکی صحبت کرد، مادرش برای او یک گیتار ۶۰ دلاری، مخصوص مبتدیان و یک آمپلی فایر AMP تمرینی کوچک خرید.

"اوون یه طرح Fender ارزون به اسم Apollo بود. ولی کار کرد! من در یک گروه توی مدرسه، کلارینت Clarinet می زدم پس بلد بودم که موسیقی رو بخونم و شروع کردم به زدن کتاب Alfred's Basic Guitar. بعد از مدتی یه نفر به من طرز گرفتن آکوردهای باره و آزاد رو نشون داد. وقتی ۱۳ ساله یا کمی بیشتر بودم شروع کردم به یادگیری آهنگهای Kiss با گوش. بعدش به شدت افتادم توی Aerosmith و یه کمی هم Led Zeppelin و Rush و...و گروههای Hard Rock اواخر دهه ۷۰"

اولین گروه زیرزمینی او Private Wave نام داشت. بعد از تغییر چند عضو، آنها در مسیر سنگین تروی حرکت کردند و سرانجام نام گروه به Wraith تغییر یافت. آنها چند کار Original خودشان را ضبط کردند. پس از فروپاشی گروه، تروی به یک گروه بنام Titan که در کلوپها می‌نواختند پیوست. در ۱۸ سالگی مسیرش کاملا برای او مشخص بود. او بورسیه تحصیلی در رشته فیزیک فضائی را رد کرد، موتور سواری را کنار گذاشت و با هر دوپای خود بدرون دنیای موسیقی پرید!

"باید بگم، نگاه کردن به عقب و اون تصمیم، واقعا الان پرمخاطره بنظر می‌رسه. من مطمئنم به پسرم نصیحت می‌کنم که به دانشگاه بره. مخصوصا زمانیکه شخصه دیگه‌ای بخواد مخارجشو بپردازه. اما خب اون تصمیم برای من خوب بود و حدس می‌زنم که تو راه درستی بودم البته بعدا فهمیدم که علاقه من به کیهان شناسی خیلی بیشتر از یه جستجوی شخصی برای حقیقت و وجود خدا بود. این یه منطق فیلسوفانه از فیزیک جدید و مکانیک کوانتوم بود که منو به خودش علاقمند کرد. پس فکر نمی‌کنم که رفتن به اون راه کار درستی بود. ریاضیات مسلما منو می‌سوزوند."

علاوه بر تاثیرات گروههای Hard Rock مثل Kiss و Aerosmith و گروههای مختلف Rock اواخر دهه ۷۰، تروی به Van Halen و Randy Rhoads بعنوان منابع اصلی الهام او در زمانی که بصورت جدی شروع به گسترش مهارت خود در نواختن Lead Guitar کرده بود، استناد می کند. از سوی دیگر، سبک متاثر از موسیقی کلاسیک Randy دوباره علاقه او به موسیقی کلاسیک را که ریشه در دوران کودکی او داشت برانگیخت و او شروع به یادگیری قطعاتی از باخ و پاگانینی کرد.

"من این اجرای زنده از Ozzy را در سال ۱۹۸۱، درست قبل از مرگ Randy ضبط کردم. فکر کنم یه اجرا تو Memphis بود. اون نوار باعث ایجاد پیوند در من شد. چیزی در Tone صداش و نتهائی که انتخاب می‌کرد بود، که توجه منو واقعا جلب کرد. من همه چیز رو با گوش از اون نوار یاد گرفتم. Randy مسلما یکی از تاثیرات بزرگ من بود. هنوزم کاراشو دوست دارم. اونا سنگین بودن اما هدفدار و در عین حال ملودیک و اون یکی از چیزهائی هست که من همچنان بخاطرش در موسیقی خودم تلاش می‌کنم."

تروی شروع به تدریس خصوصی گیتار در یک مغازه محلی بطور پاره وقت کرد و سریعا کشف کرد که او هنر درس دادن و آموزش را در اختیار دارد. استتینا به سرعت بعنوان یکی از بهترین معلمها در ایندیاناپلیس مشهور شد. زمانیکه برخورد اتفاقی او با Will Schmid نویسنده و ویراستار انتشارات Hal Leonard در مغازه رخ داد، فرصت نوشتن یک متد آموزشی Heavy Metal محقق شد. کار اول او بخاطر مشکلات Copyright هرگز چاپ نشد. ثمره دومین تلاش تروی، کتاب Original و بسیار موفق Heavy Metal Rhythm Vol.1&2 بود و پرفروشترین متد Lead Guitar پس از آن بسرعت روانه بازار شد.

"معلمان خوب لزوما نباید نوازندگانی خوب باشند و همچنین نوازندگان خوب نباید حتما معلمانی خوب باشند. چرا که ایندو هر کدام مهارتهای کاملا متفاوتی را می‌طلبند. من خیلی خوش شانسم که واقعا در هر دو زمینه موفق هستم، اما اگر مجبور بودم که یکی رو انتخاب کنم،‌ همیشه این احساس رو داشتم که در درجه اول یک نوازنده هستم و بعد از اون یک معلم و نویسنده. هنوزم نوشتن احساس یه کار زیاد رو برام داره، مخصوصا وقتی که مشغول ضبط یا ساخت اثری هستم. اون موقع تمام ساعتهای شبانه روز هم کم هستند."

تروی در سال ۱۹۸۶ به میلواکی رفت تا کرسی استادی در مدرسه عالی موسیقی Wisconsin را دریافت کند. بیشتر از تعداد کمی گوش متوجه به حساب آوردن Heavy Metal Guitar در مدرسه سنتی موسیقی شده بودند! با این همه او توانست احترامی همراه با غبطه را جلب کند. تروی مختصرا تئوری پیشرفته موسیقی را در مدرسه عالی برای درک هرچه بیشتر بنیان پیچیده موسیقی کلاسیکی که او اجرا می‌کرد، تدریس کرد.

"من چندتا Solo از ۲۴ کاپریس پاگانینی و همچنین رقص زنبور عسل را در مراسم مدرسه عالی اجرا کردم. می‌دونید با یه صدای بلند و یه دیستروشن کاملا متال. علاقه من به موسیقی کلاسیک دو جانبه بود. من ظاهر تنش‌زایی و کیفیت دراماتیک خود موسیقی رو دوست داشتم. دوم اینکه، اون یه مبارزه طلبی تکنیکی بود. اگه می‌تونستم اونو بزنم این احساس رو داشتم که قادرم هر چیز دیگه‌ای رو بزنم. من همیشه خیلی بیشتر علاقمند بودم که قطعات واقعی کلاسیک رو با گیتار الکتریک اجرا کنم تا اینکه ایده‌های کلاسیک رو با موسیقی راک منطبق کنم. احساس می‌کردم که موسیقی آهنگسازان کلاسیک کامل بود، مخصوصا بتهوون، اون بهترینه. من اون موسیقی رو برای خشنودی خودم اجرا می‌کردم، نه برای معروف شدن یا برای فروش رکوردهام."

بعنوان یک گروه،‌ یک مشکل برای تروی همیشه این بود که علائق او برای جمع کردن در Style یک گروه خیلی گوناگون بود. با این حال او در اواخر دهه ۸۰ گروهی با نام Assent تشکیل داد که خواننده آن زنی بود به اسم Shauna Joyce، درامر Don Terkel و Mik Rome بعنوان بیسیست.

"من Heavy Metal رو دوست داشتم، پاپ ملودیک رو دوست داشتم، Punk رو دوست داشتم و همچنین موسیقی کلاسیک رو دوست داشتم. من واقعا همه سبکهارو دوست داشتم، هر چیزی که خوب بود. خب من یه آهنگ رو در یه سبک می‌نوشتم و احساس می‌کردم آنچه که می‌خواستم بگم رو در اون گفتم و بعد یه آهنگ دیگه در یه جهت دیگه. وقتی که ما برای تبدیل Demo هامون به رکوردهای اسم‌دار رفتیم، نمی‌دونستیم کدوم طرفی باید بریم! منظورم اینه که ما ۴ نوع دموی مختلف داشتیم."

تروی سرپرست بخش مطالعات گیتار Rock در مدرسه عالی شد و برنامه آموزش دیپلم گیتار Rock را توسعه داد. اما او ناراضی شد و در سال ۹۳ برنامه را رها کرد و برای کار با موسیقی دانهای مختلف به نیویورک رفت و بعد از آن در سال ۹۴ در لوس‌آنجلس، همانجائی که او بطور کوتاه با اسطوره دهه ۸۰، Do Dokkan، کار کرده بود،‌ مدتی را گذراند. بالاخره تروی تشخیص داد که می‌تواند برنامه خود را هر جا که بخواهد طراحی کند و در نهایت تصمیم گرفت که به میلواکی برگردد، نزدیک ناشر خود، برای برپائی استودیوی شخصی و فرستادن ایده های جدیدش بروی Disc. در بازگشت دوباره به میلواکی او استودیوی ضبط خود Artist Underground را بنا کرد و گامی فراتر در تولید موسیقی جدی و با کیفیت بالا، نهاد. پروژه اول او در استودیوی جدید، کار Instrument خودش Exottica بود. بعد از آن او شروع به تولید،‌ برای گروههای دیگر کرد.

"خیلی از مردم برای مدت زیادی از من می‌پرسیدن که آیا من کار بدون کلامی بیرون دادم؟ خب راستش من واقعا هیچوقت در موسیقی بدون کلام بزرگ نبودم. موسیقی همراه با Vocal گستردگی و وابستگی خیلی بیشتری داره. اما در آغاز کار در اواسط دهه ۹۰ ایده های Instrument زیادی به ذهنم رسید. برای بیرون کشیدنشون اونطور که می‌خواستم لازم بود که تجهیزات استودیو رو ارتقا بدم. بعد از کلی جستجو رفتم به سراغ کار با کامپیوتر اما اون خیلی سختر از اون چیزی بود که فکر می‌کردم. من ۴ ماه وقت صرف کردم برای عیب یابی کارم تا بتوانم اونو درست انجام بدم. من هرگز نمی‌خواستم که یه متخصص کامپیوتر بشم، اگرچه که خوشحالم که تونستم اون کارو بکنم. من Exottica رو اونجوری که می‌خواستم صدا بده، ساختم و هنرمندانه منو ارضا کرد. چند تا از بهترین اجراهای من اونجاس. Heavy و هدفمندانه ملودیک. تعداد زیادی Tonalite های درهم گره خورده و تنشهای متضاد اتفاق می‌افتن، تعدادی Solo های پرشور و آهنگهائی که فکر می‌کنم خیلی زیبا هستند. سود دیگه این کار این بود که من استودیو را باز کردم برای تولید با کیفیت گروههای دیگه. همون چیزی که برای مدت زمان زیادی می‌خواستم انجام بدم."

اگرچه تروی بوسیله خیلی‌ها بعنوان یکی از بهترین نوازندگان دنیا معرفی شده است، اما او بدنبال رسیدن به معروفیت در سطحی گسترده و موقعیت یک ستاره Rock نیست.

"شهرت یعنی تغذیه غرور خودتون برای اینکه احساس کنین مهم هستین. به من توجه کنین! وجود من موجه است، چرا که من مرکز توجهم. خب، البته خواستار احساس مهم و ارزشمند بودن هیچ ایرادی نداره. ولی این یه کم احمقانه بنظر می رسه که براش خیلی کار کنی، منظورم اینه که ما درباره درمان سرطان یا جنگ پایانی، یا هر چیز خیلی مهم اینجا صحبت نمی‌کنیم. این فقط گیتار زدن بخاطر مسیحه! بهتره که یه چهره متعادل از زندگی رو حفظ کنیم. در یک سطح عمیقتر، ما به سادگی، ارواح بشر در جستجوی هدف و شادی هستیم و تا اون سطح هممون یکی هستیم. فکر می‌کنم این خیلی مهمه که بفهمیم واقعا موفقیت در صنعت موسیقی چی هست و چی نیست. این تا اندازه‌ای مربوط می‌شه به موسیقی و استعداد. همچنین مربوط می‌شه به زمان بندی، خوش شانسی، کار سخت، بازاریابی و در خیلی از موارد تمایلی به یه کم خل بودن! مثل یه تصادف ماشینی که از عابران توجه می‌گیره. بعضی از مردم خوش شانس، سخت کار می‌کنند و درهای شانس هم به روشون باز می‌شه. به بقیه موقیتهای دیگری اهدا شده. اگرچه ما دوست داریم تا وانمود کنیم خودمون موفقیتهامونو ساختیم، ولی حقیقت اینه که هیچکس واقعا کنترلی بر اونچه که توی زندگی براش اتفاق می‌افته نداره. ما همه، حداکثر تلاشمونو می کنیم، ما می‌تونیم و با چیزهائی که زندگی جلومون میندازه معامله می‌کنیم و فقط بخاطر همینه که بعضیا نمی‌تونن فرصت مناسب رو برای عضوی از ماشین صنعت موسیقی شدن بدست بیارن. این به این معنی نیست که اونا یا موسیقی اونا از ارزش کمتری در یه سطح هنری برخورداره. این فقط به این معنی که اون اجتماع بطور کلی برای پذیرفتن اون در یک مسیر بزرگ آماده نیست. مطمئنا من ترجیح میدم که CD های بیشتری بفروشم. اما این مهمترین چیز در زندگی من نیست. اهداف من راجع به گسترش یه کمی بیشتر مهربونی تو این دنیاست. من احساس خوش شانسی می کنم که یه سابقه ۲۴ ساله تو موسیقی دارم و همیشه سعی می کنم برای کارهائی که دوست دارم به اندازه درآمدم خرج کنم. خب حداقل بیشتر مواقع این کار رو کرده‌ام. همچنین احساس رضایت می‌کنم از تدریس و تعلیم و بوجود آوردن هزاران گیتاریست. مسلما همیشه می‌تونست بهتر باشه اما من خیلی خوب این کار رو کردم و بخاطرش احساس خوشنودی می‌کنم."

جدای از موسیقی علائق تروی شامل: فلسفه، روانشناسی، فیزیک کوانتوم، پدیده‌های روانی، مطالعات اسرار آمیز و ورای درک انسانی می‌شود. او ۱۵ سال است که با Lead Vocalist سابق خود Shauna، کسیکه با او در پروژه سال ۱۹۹۲ Set the World on Fire همکاری کرد، ازدواج کرده است. آنها صاحب دو پسر (به نامهای Zack که ۷ ساله است و Jeremy که ۳ سال دارد) هستند و همانطور که خواهید دید مقرر شده تا آنها تبدیل به قهرمانان گیتار بشوند.

"مطمئنا موسیقی دارای ارزشه. من واقعا ازش لذت می‌برم. اما خیلی چیزهای مهمتر دیگری برام هست مانند همسر و فرزندانم. چیز مهم دیگه این جهنمی که در اطراف دنیای ما وجود داره. برای من اینطور بنظر می‌رسه که اون بسمت مردمی پائین می‌یاد که به دیگران احترام نمی‌ذارن. اونائی که اشتیاق دارن که برای کسب منافع خودشون به دیگران ضربه بزنن ولی واقعا در درون خودشون خوشحال نیستن. ایده من اینه که اگه هر کدوم از ما مسئولیتی رو در قبال چیزهائی که زندگی ما رو در جهت بهتری قرار می‌دن، می‌گرفتیم و منصفانه و با احترام با دیگران رفتار می‌کردیم، مطمئنا در دنیای بهتری زندگی می‌کردیم. حالا این هدفی خیلی با ارزشتر از ستایش خود و شهرت است. به هر حال این آرمان شخصی منه. من می‌دونم که مهربونی با مهربونی عمومی Heavy Rock ناسازگاری داره. این پارادوکسی‌ای که من حدس می‌زنم، شاید هم نباشه. من شما رو تشویق می‌کنم که در موسیقی‌ای که خلق می‌کنید بر علیه ستایش بی‌خردانه اعتیاد و خشونت که اسطوره رو جاودان می‌کنه، برخیزید و همینطور شما رو تشویق می‌کنم که حداقل به موج هائی که خلق می‌کنین فکر کنین، وقتی که دارین در جریان زندگی حرکت می‌کنین. برای تک تکتون بهترین آرزوها رو برای موسیقیتون و کار موسیقیتون دارم. صلح، عشق و تمام چیزهای خوب."

Source : حمید رضا ملاهادی

Bryan Adams
نگاهي به زندگي حرفه اي برايان آدامز

این گرایش برایان در مقایسه با روش پیروزمندانه‌اش نسبتا ساده بنظر می‌رسد. آهنگهایش مقامهای زیادی را برای او در سرتاسر جهان به ارمغان آوردند، البته ضبط آن آهنگهای بزرگ الهام گرفته از تجربیاتی‌ست که وی از گرداگرد جهان بدست آورده است.
اولین آلبوم آدامز در فوریه سال۱۹۸۰ با همکاری شرکت A & M Records و با نام Bryan Adams منتشر شد. آدامز در طی آن سالها به اجراهای کوتاهی دست زد. این آلبوم به جهت مشکلات زیادی که برای او بخاطر اولین تجربه حرفه‌ای ‌اش بوجود آورد، هیچگاه تنوانست به ایالات متحده برسد.

آلبوم بعدی او با نام You Want It, You Got It باز هم با همکاری شرکت مذكور در بهار سال ۱۹۸۱ تولید شد. این بار او توانست آلبوم خود را بطور کاملا رسمی در امریکا منتشر کند. بعد از انتشار این آلبوم، او در ایالات متحده تورهایی را ترتیب داد و حدود ۶ ماه از عمر هنری خود را صرف آن نمود.
سومین آلبومش با عنوان Cuts Like a Knife در ژانویه سال ۱۹۸۳ عرضه شد. آهنگ معروف Straight from the Heart موفقیتهایی را برای وی به همراه داشت که از جمله آنان می‌توان به قرار گرفتن جزء ۱۰ آهنگ برتر اشاره کرد. همچنین این آلبوم جزء ۱۰ آلبوم برتر سال شناخته شد. برای این آلبوم موفق، آدامز تورهای فراوانی را در کانادا، امریکا، اروپا و حتی ژاپن در نظر گرفت.

آلبوم بعدی او در بیست و پنجمین سالگرد تولدش یعنی در ۵ نوامبر سال ۱۹۸۴، با نام Reckless منتشر شد. آهنگ Run to You از این آلبوم، خود را جزء ۱۰ آهنگ برتر سال یافت. Reckless با فروشی بالغ بر ۵ میلیون نسخه، شماره یک امریکا شد. برایان آدامز طی این موفقیت کنسرتهایی در امریکا برای آن در نظر گرفت.

در ۱۳ جولای همان سال آدامز به همراه گروهش کنسرتی باشکوه در فیلادلفیا ترتیب دادند. آلبوم بعدی وی Into the Fire در مارس سال ۱۹۸۷ منتشر شد. با انتشار این آلبوم، برای چهارمین بار بود که یکی از آثار آدامز جزء ۱۰ اثر برتر قرار می‌گرفت.

در ۲۱ جولای سال ۱۹۹۰ از سوی Roger Waters به جهت شرکت در کنسرت بزرگ برلین خوانده شد. در این آلبوم که اجرای کامل آلبوم The Wall از گروه Pink Floyd پینک فلوید بود، او به اجرای آهنگهای What Shall We Do Now و Young Lust پرداخت که اجراهای موفقی بودند. کار کردن در کنار بزرگانی همچون واترز برای او افتخار محسوب می‌شود.

Waking Up the Neighbours، نام آلبوم بعدی اوست که در سپتامبر سال ۱۹۹۱ با همکاری Michael Kamen و با درخشش آهنگ بزرگ Everything I Do, I Do It for You که برای فیلم رابین هود ساخته شده بود، بار دگر در لیست Top Ten تاپ‌تن قرار گرفت و برای او موفقیتهای چشمگیری ‌را به همراه داشت. لازم بذکر است که برای این آلبوم، آدامز نامزد دریافت جایزه گرمی نیز شد.

آلبوم بعدی او در نوامبر سال ۱۹۹۳ و با نام So Far So Good تولید شد. آهنگ Please Forgive Me از این آلبوم جزو لیست تاپ‌تن قرار گرفت. آهنگ نمونه دیگر این آلبوم، All for Love می‌باشد که با همکاری Rod Stewart و Sting ساخته شد. این آهنگ در ژانویه سال ۱۹۹۴ شماره یک ایالات متحده شد. در همان سال آلبوم جدیدش با نام Road Tested عرضه شد.
برایان آدامز فعال، دست از آهنگسازی و خلق اثرات بیادماندنی برنداشت و در اوایل سال ۱۹۹۶ آلبوم بعدی خود را با نام 18, Until I Die عرضه نمود. آهنگ Have You Ever Really Loved a Woman با صدای گیتار فلامینکو به زیبائی‌های این کار افزوده است. در همین سال بود که آدامز بخاطر صدای ممتازش به جایزه گرمی دست یافت. اثر بعدی وی با عنوان On a Day Like Today در اکتبر سال ۱۹۹۹ منتشر شد که تا حدود ۱۰ هفته جزء لیست ۱۰ تای برترین جای داشت. در همان سال بهترین آهنگهای خود را تحت آلبومی با نام The Best of Me با همکاری شرکت A & M Records عرضه کرد. برایان آدامز جدیدترین آلبوم خود را در سپتامبر سال ۲۰۰۴ با نام Room Service تولید نمود.

تورها و اجراهای زنده او سندی حاضر بخاطر فعالیتهایش و ترتیب دادن مهیج‌ترین اجراهای زنده در جهان می‌باشد. برای مثال کنسرتی که برای آزادی Nelson Mandela در لندن ترتیب داد، مهر تاییدی بر این گفته است.
اخیراْ او کانونی در جهت حمایت از بیماران مبتلا به سرطان سینه دایر کرده است. همچنین در اوایل سال ۱۹۹۸ از سود کنسرت کانادا که بیش از یک میلیون دلار می‌شد، صرف احداث آزمایشگاه و بیمارستانی مرکزی به نفع بیماران مبتلا به سرطان سینه نمود. در خلال این جریانات اقدام به چاپ کتابی با نام Made In Canada نمود که در آن از عکسهای سیاه و سفید زنهای کانادائی مانند:
Celine Dion و Alanis Morrisette و Joni Mitchell و خیلی‌های دیگر استفاده شد و به چاپ رسید. تمام حق‌التالیف این کتاب برای کمک به مرکز حمایت از بیماران مبتلا به سرطان سینه که خود آنرا دایر نموده بود تخصیص داده شد.
کاملا واضح است که در آینده چیزی جلودار برایان آدامز نخواهد بود.

Source : حمید رضا ملاهادی

Billy Sheehan
مروري بر زندگي حرفه اي Billy Sheehan

Billy Sheehan بیلی شیهان طریقه نواختن گیتار‌بیس را تغییر داده است. در دهه ۸۰ جرقه‌هایی در فکرش زده شد و همان ها باعث صعود طرز فکر وی گردیدند. هنگامی که David Lee Roth گروه Eddie Van Halen را در سال ۱۹۸۵ ترک گفت، بیلی شیهان به گروه وی ( David Lee Roth ) ملحق شد. او قبل از اینکه به روی عقاید و کارهای شخصی خود کار کند، به کمک Van Halen اقدام به ضبط دو آلبوم نمود. گروه Mr.Big در سال ۱۹۸۹ شکل گرفت. آنها شماره یک بیل‌بورد در ایالات متحده و ۱۴ کشور دیگر به وسیله آهنگ To Be With You از آلبوم Lean Into It با همکاری Atlantic Records شدند. شیهان با توسعه روش تجاری خودش در نواختن بیس و اجرای بیش از ۴۰۰۰ کنسرت در همه قاره‌ها بجز قاره آفریقا و قطب جنوب درخشید.

بیلی شیهان ۵ بار در مجله Guitar Player به عنوان بهترین نوازنده بیس سبک راک برگزیده شد و این افتخاری بود که در کنار بزرگانی همچون Jimi Hendrix، Paul McCartney، Geddy Lee و Eddie Van Halen بدست آورد. او همچنین برنده Readers Poll در آلمان، ژاپن، کره، ایتالیا و خیلی از کشورهای دیگر شد.

در ۲۷ ژانویه سال ۱۹۹۹ اثر انگشت و امضای شیهان روی سیمان در Guitar Center نگاه داشته شد و این افتخاری است که به آن دسته از هنرمندانی که سهم مهمی در ساخت و پرورش سبک Rock and Roll داشته‌اند نسبت داده می‌شد. بیلی در ژاپن ۱۴ بار متوالی برنده جایزه بی‌سابقه برای بهترین بیسیست از مجله Player Magazine (بزرگترین مجله موسیقی در ژاپن) و ۵ بار پی‌در‌پی از مجله Burrn! Magazines (بهترین مجله Heavy Metal در ژاپن) شد.

او در سال ۲۰۰۰ با گروه Mr.Big در شهر ازاکای ژاپن شروع به اجرای کنسرت های زنده کرد و سپس مدتی طولانی شروع به کار به روی آلبوم شخصی خود نمود. بالاخره آلبوم سولوی شیهان با نام Compression در ۲۵ آوریل ۲۰۰۱ روانه بازار شد. در این آلبوم (Compression) شیهان اشعار را نوشت، خواند و گیتار باریتون (۱) Baritone، بیس و درام را روی همه آهنگها بجز دو آهنگ اجرا کرد و نواخت. درام یکی از آن‌دو را Terry Bozzio به عهده گرفت و گیتاریست افسانه‌ای Steve Vai استیو وای سولوی آهنگ Chameleon را نواخت که این اولین همکاری استیو وای و بیلی شیهان از زمانی بود که او در گروه David Lee Roth بیس می‌زد.

پنجمین آلبوم Mr.Big با نام Niacin با ترکیب درامر Dennis Chambers کامل شد. دیگر ضبط های جدید بیلی شامل ششمین آلبوم Mr.Big است که قرار بود در پائیز سال ۲۰۰۱ عرضه شود. آلبوم Niacin یک آلبوم بدون خواننده با دخالتهای دقیق و بیشتر Bass می‌باشد که لبه بریده شده جنبش و تحرک موسیقی جدید است.

(۱) باریتون به صدائی مابین بم و زیر گفته می‌شود و گیتار باریتون از انواع ۱۲ و ۶ سیم برخوردار است.

Source : حمید رضا ملاهادی

موسیقی برای سرعت

آشنایی با Marty Friedman

Marty Friedman مارتی فرید‌من بهمراه گروه Megadeth مگادث بیش از ۱۰ میلیون نسخه از آلبومهایشان را به فروش رسانیده اند. او همچنین کاری اهدائی را بعد از هر آلبوم خود که از نظر سبکی از موزیک ارکستر تا راک سریع خشن همراه با حس ملودیک بی‌نظیر و خوش‌طعم معمول مارتی را در می‌گیرد، دارد. نام آخرین آلبوم او موسیقی برای سرعت Music for Speeding است. مارتی بارها همراه با مگادث دور دنیا را بطور خیلی موفقیت ‌آمیز مسافرت کرده و به موازات مسافرت هایش سمینارهای متعددی را در سرتاسر آمریکا، ژاپن، اروپا و آمریکای جنوبی در رابطه با موسیقی و گیتار برگزار کرده است. مارتی همچنین یک مقاله‌نویس عادی برای مجله‌های Burrn، Young Guitar، Guitar World است که او در هر کدام مقاله‌هایی حتی به زبان ژاپنی هم می‌نویسد. فریدمن طراحی گیتار Signature خودش KE-1 را از زمانیکه وارد فروشگاهها شده و دائما بفروش می‌رسد را شخصا با گیتار Jackson به عهده گرفت. او جدیدا نیز رابطه‌ای توافقی با شرکت Ibanez را شروع کرده است.
قبل از پیوستن مارتی به مگادث در فوریه سال ۱۹۹۰ او در گروهی بنام Cacophony که دو آلبوم عرضه و نیز تورهایی در آمریکا و ژاپن برگزار کرده بودند عضویت داشت. این گروه قدرت نوازندگی گیتاریستهایش Marty و Jason Becker (کسیکه به گروه David Lee Roth ملحق و یک آلبوم با او ضبط کرد) را به همگان نشان داد. مارتی فریدمن جوائز متعدد و تحسینهای بی‌نهایتی را از سرتاسر دنیا بخاطر روش بدون اشتباه خود در نواختن گیتار دریافت کرده است. مارتی اهل واشنگتن دی.سی است اما در جاهای متعددی از جمله هاوائی و کالیفرنیا زندگی کرده که مسیر جالبی در ساخت آثارش به او می‌دهد.

سوابق شغلی :

۱- دریافت ۲۷ ضبط طلا و پلاتینیوم از سراسر دنیا.
۲- نامزد جایزه گرمی برای ۵ بار.
۳- اجرای برنامه در برابر ۱۴۰.۰۰۰ نفر در مراسم Rock in Rio در کشور برزیل.
۴- پیش فروش کامل Madison Square Garden.
۵- دستیار تهیه دومین آلبوم سولوی خودش بنام Scenes بهمراه جایزه Golden Globe Award Winner Kitaro
۶- شروع به کار آلبوم Countdown to Extinction و دستیابی به پلاتینیوم مضاعف در امریکا.
۷- اجراهای تلویزیونی غیر قابل شمارش در سراسر دنیا، از جمله برنامه انگلیسی Top of the Pops. اجرای زنده تلویزیونی در تالار Arsenio برای دو بار، David Letterman دو بار،‌ شوی Joe Stewart و بسیاری از برنامه‌های ویژه MTV و VH1 و پربیننده‌ترین برنامه روزانه ژاپن Warrate Iitomo.
۸- بهمراه Megadeth و Metallica باهم یک تور اروپا در استودیومها را Sold Out می‌کند.
۹- Youthanasia پرفروشترین آلبوم گروه در سرتاسر دنیا و گسترش قلمرو جدید مثل Prague و Tel Aviv.
۱۰- دریافت اولین قرارداد Major Labol با Emi ژاپن برای اولین آلبوم سولوی خودش True Obsessions.
۱۱- ۳ تک آهنگ رادیوئی Top Ten برای Megadeth در سالهای ۹۸-۱۹۹۷ و دوتای دیگر در سال ۱۹۹۹.
۱۲- اجرا در شب سوم Woodstock '99.
۱۳- تشکیل گروه جدید در سال ۲۰۰۰.
۱۴- تهیه کنندگی دموی خواننده پاپ ژاپنی Angelina Esparaza و هدایت آن تا عقد قرارداد با شرکت Columbia Records.
۱۵- مارتی یک حضور همه ساله در National Guitar Workshop را در امریکا برنامه‌ریزی می‌کند.
۱۶- یک تور کامل ژاپن و کشورهای دیگر همراه با اعضای اولیه David Ellefson & Jimmy Degrasso و Megadeth که اولین باری بود که موزیک سولوی مارتی فریدمن بطور زنده اجرا شد.

حقایق :

مارتی می‌تواند بخوبی به زبان ژاپنی صحبت کند و زمانیکه در ژاپن هست تمام مصاحبه‌های رادیوئی و تلویزیونی را به ژاپنی سلیس صحبت می‌کند.
در سپتامبر سال ۲۰۰۰ او به یک مستند در مورد تور خداحافظی Kiss در NHK دعوت شد. ( یک شبکه عظیم ژاپنی شبیه همتای امریکائی خود PBS )
اولین کنسرت بزرگی که مارتی برگزار کرد با گروهش Hawaii در میدان Blaisdell در Honolulu که در حمایت از گروه Deep Purple بود.
مارتی تقریبا ۴۰ گیتار در مجموعه خود دارد که اکثریت آنها طرحهای مختلف از گیتار Signature KE-1 می‌باشد.
او قبل از پیوستن به مگادث چندین آلبوم منتشر کرده و همچنین تهیه کنندگی با دستیار تهیه آنان را بعهده داشته است.
مارتی در اوقات فراغتش در جاده‌ها اقدام به برگزاری سمینارهای موسیقی می‌کند. یا اینکه در اطراف کشور در کلوپها با گروههای محلی می‌نشیند و سر و صدا راه می‌اندازد!
فریدمن یکی از طرفداران پروپا قرص Elvis نیز می‌باشد که گزیده‌ای از کارهای او را از زمان تحصیل در مدرسه ابتدائی جمع‌آوری کرده است.
در سال ۲۰۰۱ مارتی فریدمن تمام Lead Guitar هایش را در Explorers Club 2 بهمراه Terry Bozzio اجرا کرد.

آخرین موضوعات مورد علاقه مارتی فریدمن:

فیلم مورد علاقه: Crimes and Misdemeanors, American Graffiti, Best in Show
شوی تلویزیونی مورد علاقه: The Honeymooners, Fernwood 2 Night
کتاب مورد علاقه: Miss America, Ai No Eigyou
غذای مورد علاقه: انواع شکلاتها، هر چیزی که بینهایت داغ و تند باشد، هر چیزی که داخلش تخم‌مرغ باشد و اصولا غذاهای پرافاده.
نوشیدنیهائی که دوست ندارد: شیر، قهوه.
گروههای فعلی مورد علاقه: Tatu, Atomic Kitten, Red Planet, Britney Spears, Mono, Sait Etienne
گروههای همیشگی مورد علاقه او: Kiss, Ramones, Black Sabbath, Raven
گیتاریستهای مورد علاقه: Frank Marino, Elliot Easton, Uli Roth, Brian May, Keith Scott, Jeff Adams
گیتار مورد علاقه: هر چیزی که کوک باقی بماند! اخیرا گیتار جدیدم Ibanez SZ
اتومبیلهای مورد علاقه: اتومبیلهای بزرگ اواخر دهه ۶۰، انواع بنز، Chevy Belair 57
تیمهای ورزشی: Baltimore Orioles, Washington Redskins, Washington Capitals, Maryland Terrapins.
سرگرمیها: کارهای پیش گویانه، خواندن کتابها و کمدیهای ژاپنی، لم دادن روی ساحل، رفتن به رستورانهای خوب در اقصی‌نقاط دنیا.

Source : حمید رضا ملاهادی

خيلي ها اينگوي يوهان مالمستين Yngwie Johan Malmsteen را اسطورة گيتار مي دانند در حاليكه سنش تازه به چهل سال رسيده است.اين سوئدي دراز و باريك با موهاي ژوليده، 30 ژوئن 1963 به دنيا آمده و تولدش را روزي مي داند كه جيمي هندريكس Jimi Hendrix گيتاريست افسانه اي جهان درگذشت. 18 سپتامبر 1970 وقتي كه تلويزيون سوئد ويژه برنامه اي در بارة مرگ هتدريكس پخش مي كرد اينگوي 7 ساله مردي را ديد كه با دندان گيتار مي زد و در آخر گيتار را در آتش قرباني كرد.او بعدها در مصاحبه اي در پاسخ اين كه شما بهترين گيتاريست كنوني دنيا هستيد گفت: (خير، اينطور نيست، من هنوز نمي توانم بخوبي با دندان گيتار بزنم!) به اين ترتيب در 7 سالگي درون اينگوي آتشي روشن شد كه هنوز شعله ور است.
او گيتاري را كه از مادرش در 5 سالگي هديه گرفته بود و به ديوار آويزان كرده بود، برداشت و شبانه روز فقط نواخت.

پس از هندريكس، دومين كشف اينگوي جوان, ريچي بلك مور Ritchie Blackmore گيتاريست نابغة گروه ديپ پرپل Deep Purple بود كه دريچهاي جديدي را برابرش گشود. نوازندگي متأثر از آثار كلاسيك بلك مور به كمك خواهرش، كه او هم اهل موسيقي بود، او را به سرچشمه هاي اصلي موسيقي سوق داد: باخ، ويوالدي، موتزارت، بتهوون. هنوز هم در قسمت تشكرهاي ويژة دفترچه هاي CD آلبومهايش نام اينها را در كنار نام هندريكس و بلك مور والبته خواهرش، آن لوييزAnn Louis ، مي توان ديد.
در سرتاسر زندگي او عصياني هميشه موج مي زده است. او در 10 سالگي مدرسه را ترك كرد تا فقط بتواند گيتار بنوازد، سومين كشف او در همين دوره است: نيكولو پاگانينيNiccolo Paganini نوازندة چيره دست و آهنگساز ايتاليايي قرن نوزدهمي كه پيوند از دست رفتة بين ساختار رسمي موسيقي كلاسيك و اجراهاي پر زرق و برق هندريكس را برايش ازنو ايجاد كرد. بدين وسيله او فهميد كه چگونه عشقش به موسيقي كلاسيك را با مهارت در حال رشدش در نوازندگي گيتار و جذبة اثيري صحنه پيوند بزند.
او در 15 سالگي در دوره اي كه به عنوان تعميركار و سازندة سازهاي زهي در يك مغازه كار مي كرد با يك لوت قرن هفدهمي روبرو شد كه داراي دسته اي بود كه سطح قوس دار آن به سمت بيرون تراشيده شده بود. او پس از ديدن اين ساز دستة يك گيتار را به اين شكل در آورد و از آن پس اين شكل دائمي سازهايش شد كه در حال حاضر شركت فندر Fender توليد گيتارهاي قوس دار و منحصر به فرد اينگوي را تقبل كرده است.

در 18 سالگي پس از تشكيل چندين گروه و اجراي آهنگهاي گروههايي چون Deep Purple، به همراه چند تن از دوستانش گروه Rising Force را تشكيل داد و با آنها چندين آهنگ ضبط كرد كه در سوئد اصلا مورد توجه قرار نگرفت او تصميم به ترك سوئد گرفت. پس تعدادي از آهنگهايش را براي شركتهاي ضبط فرستاد كه از طرف شركت Shrapnel Music براي نوازندگي گيتار در گروه Steeler دعوت شد.

در سال 1983 از سوئد به آمريكا رفت و در گروههاي Steeler و Alcatrazz به نوازندگي پرداخت.و در همان سال نامزد جايزة Grammy شد. در سال 1985 آلبوم Marching Out و در سال 1986 آلبومTrilogy  را منتشر كرد. سال 1987 سال بدي براي اينگوي بود او در اين سال با آسيب ديدگي مغزي و اعصاب حركتي دست كه در اثر تصادف براي او بوجود آمده بود مواجه شد، مرگ مادرش نيز در همين سال اتفاق افتاد. در سال 1988 آلبوم بعدي خود را با نام Odyssey و با خوانندگي Lynn Turner خوانندة سابق گروه Rainbow روانه بازار كرد. در سال 1989 در مسكو كنسرتي برگزار كرد و در همين سال گروهش بعد از شش سال فعاليت، نهايتا از هم پاشيد. يك سال بعد آلبومي با نام Eclipse منتشر كرد.

آلبوم بعدي مالمستين با نام Fire & Ice در سال 1992 روانه بازار شد، Nigel Thomas مدير برنامه هايش در اثر كهولت سن درگدشت. اينگوي فعال دست از تلاش بر نداشت و در سال 1993 گروه جديد خود را تشكيل داد و آهنگي به عنوان B-Side در سال بعد منتشر ساخت. او آلبوم Magnum Opus را در سال 1995 به دست هوادارانش رساند. در همين سال تور بزرگي را از ژاپن شروع كرد و تا چندين كشور از اروپا ادامه داد. اينگوي باتجربه آلبومهايش را يكي پس از ديگري به شركتهاي ضبط آهنگ مي سپرد. در سال 1996 آلبوم Inspiration خود را به اتمام رساند و آلبوم بعدي خود به همراه درامر سابق گروههاي Black Sabbath, Rainbow (Cozy Powell) با نام Facing the Animal را ساخت. اولين فرزند وي در سال 1998 به دنيا آمد و Cozy در همين سال بر اثر سانحه رانندگي درگذشت. سال 1999 آلبوم بعدي خود را با نام Alchemy منتشر ساخت. در سال 2001 به همراه گروه اركستر فيلارمونيكِ ژاپن و با نام'' كنسرتو سوييت'' اذهان عمومي را به خود معطوف كرد. و اواخر سال 2002 هم آلبوم Attack خود را منتشر کرد.

 Count SLash

بزرگترین اسطوره Vai  ٫ Frank Zappa   است .

زنوگی نامه حرفه ای خیلی ها رو میشه نوشت اما Vai رو نه . . . . .

بعد از۲۰ سال گیتاریست بودن دیگه اثری از احساسات انسانی را نمیشه تو Vai دید گیتاریستی که سهم بزرگی در پیشرفت Music Rock داشته کسی که الان اسمش اسطورست .

 اولین کار Vai در Hot Chocolate و در ۱۹۶۷بود وقتی که فقط ۱۰ سالش بود و اولین کاره مورد الاقش Flex Able بود که در سال ۱۹۸۴ساختش ، این آهنگ باعث شد که در سال۲۰۰۱ Alivcin on ultra world و در البوم Epic  بوجود بیاد .

آهنگی که به نظر خیلی ها بزرگترین کار Vai هست .

Vai در مورده Musician شدن خودش اینگونه صحبت میکنه :
برای من ، در زندگی فوق واقعی ( رویا ) وقتی که صدای عجیب و زیبایی در سرم میشنوم ، سعی میکنم که بلافاصله با امکانات خودم اجراش کنم.

رویا و واقعیت

وقتی با Led zeppelin همکاری میکردم تازه معنی Rock رو فهمیدم ، این چیز دیگه جزوی از وجودم شده بود ، جزوی از زندگیم.

یکی از کارهایی که دوست دارم اینه که برای هر کشوری که Tour دارم یک نوع موسیقی در نظر بگیرم و این کار رو در سال۲۰۰۱  و با Live  هام که در ۳۲ کشور برگزار کردم ، انجام دادم .

سبک کار من اینه که : صبح آهنگ رو مینویسم ، بعد از کهر میرم و اون کار رو با گروه انجام میدیم ، ۲.۵ ساعت به اون آهنگ  در Mobile ام  گوش میدم و حالا وقتشه که کار اجرا بشه .

سال ۲۰۰۱ من برای Frank zappa  یک سری آهنگ در قالبه Album Zappa`s Universe   نوشتم کهFrank  رو راضی کرد و منم کار زیبایی رو عرضه کردم .

Solo DisCography

Flex Able - 1984 : یکی از بزرگترین تجربم با Scque .

Passin & War Far - 1990 : در ساخت این کار با غم زیادی که داشتم ، در حال مبارزه بودم .

Sex & Religion - 1993 : این کار باعث شد که در فکر ییک گروه خوب باشم. در این کار روحه من تلاش زیادی برای بهبود خودش کرد.

Alien Love Secrets - 1995 : بعد از تلاش برای دادن ۲ آلبوم ( که افتضاح شد ) این کار باعث شد که بیشتر به آینده فکر کنم ، در این کار کل وجود و احساسم رو گزاشتم .

Fire Garden - 1996 : شاید مورد الاقه ترین کارم همین باشه ، نمیدونم چرا اینکارم انقدر محبوب شد و به عنوان مرجعی برای موسیقی نویسان اما در کل راضی هستم .

Ultra Zone - 1999 : مکملی برای Fire Garden  .

Seventh Song  : در این کار از تکنیک های جدیدی استفاده کردم و نتیجه داد . واقعا آلی بود ، کاری که فقط قم توش زیاد هست و بس . . .

Alive In An Ultra World  : این البوم همش خاطره بود ، احساسات قدیم ، در بین دوستان بودن ، احساس زندگی .

در تمام مدت به همراه زنم در روی پلی نزدیک محل سکونتم به همراه زنم قدم میزدیم وصحبت میکردیم ، کاری که باعث خلاقیت شد . 

به یاد اون سالها که به همرام Greece در اتاق من در یک هتل در حالی که خیس بودیم آهنگ ها رو بازنگری میکردیم . . . .

Hot Chocolate (1967)
Members: